De enige hoop die ik in Nairobi verwachtte te zien, was een hoop ellende. Maar ondanks dat wij vandaag tot in het hart van een sloppenwijk van de stad afdaalden, was ik getuige van levende hoop. Hoop voor zuigelingen. Hoop voor kinderen. Hoop voor jongeren die de kans krijgen een studie te volgen.

De dag begon met een bezoek aan het hoofdkantoor van stichting Compassion in de hoofdstad van Kenia. Opvallend was niet alleen de duidelijke visie van de organisatie, maar ook de heldere strategie om dromen uit te doen komen. Elke medewerker die wij spraken, kon zonder aarzelen aangeven wat zijn of haar drie hoofdtaken binnen de organisatie waren. Hoe anders dan de statistieken die ik onlangs las: slechts 6 op de 100 medewerkers van profitorganisaties kan aangeven hoe hun werkzaamheden gelinkt zijn met de doelen van de organisatie.

Deze eerste dag in Nairobi stapelden de bewijzen voor het belang van effectief leiderschap zich op. Door de leidinggevenden binnen Compassion. Maar ook door de studenten die dankzij het Leadership Development Program van de organisatie de kans krijgen te studeren.
Neem bijvoorbeeld Hilda, de in de sloppenwijken opgegroeide jonge vrouw die dankzij sponsoring van Blanchard (wat kan ik terecht trots zijn op mijn andere werkgever!) nu een studie management volgt. In het krotje van haar moeder vertelt zij over haar jeugd, haar dromen en de hoop die zij heeft gevonden. In de aardse hel van de sloppenwijken van Nairobi, kijk ik bij Hilda in de ogen van Jezus. Die stickers van vroeger hadden gelijk: hoop dóet leven!

Vragen, opmerkingen en ideeën zijn van harte welkom. Via deze site, maar ook via twitter (http://twitter.com/HenkJanKamsteeg) en LinkedIn (http://www.linkedin.com/in/hjkamsteeg).