Wat een enthousiasme en een dankbaarheid! Gisteren de leiderschapsconferentie voor de studenten van het Leadership Development Program van Compassion afgesloten. De reacties van de deelnemers waren overweldigend. Ondanks dat was toegezegd dat de powerpoints van de lezingen hun kant op zouden komen, schreven zij woord voor woord in hun notitieblokken op. En voor iedereen die Ben Tiggelaar wel eens heeft horen spreken, weet dat dit een bijzondere prestatie is! Werkelijk alles zogen de studenten in zich op. Van de lessen van Stephen Covey tot Warren Bennis en van de modellen van Ken Blanchard tot Bill George.

Het was mooi zo iets terug te kunnen doen aan de studenten en medewerkers van Compassion. Wat wat hadden zij ons in de voorgaande dagen al veel gegeven aan leiderschapslessen. Als alle bedrijven en kerken zo geleid zouden worden als Compassion, zou dit letterlijk een wereld van verschil maken.

Vandaag zagen wij dit ook bij een project voor honderden sponsorkinderen bij de Masaai, een traditionele stam die op een paar uur rijden van Nairobo wonen. Wat een ander leven leiden deze mensen! Millennia terug in de tijd. Maar wel met dezelfde primaire levensbehoeften. Behoeften waarin de geoliede, liefdevolle machine van Compassion voldoet. En ook nu werd weer duidelijk: dit is alleen mogelijk door gepassioneerd leiderschap. Dit keer niet door defitige CEO's of hoogdravende politici, maar van bijvoorbeeld een in de streek opgegroeide jongeman die zijn gaven en talenten - die ongetwijfeld centen kunnen opleveren in de grote stad - inzet om te zorgen voor de honderden kinderen uit zijn omgeving. Wat kan ik bij het zien van zoveel indrukwekkend leiderschap, anders dan tranen in mijn ogen krijgen van dankbaarheid. Dit is wat leiderschap zoals het zou moeten zijn!