Mensen hebben veiligheid nodig. De veiligheid van het gezin, de vriendengroep, dat maakt niet uit. Maar we kunnen niet zonder.

Ook een kerkelijk leiderschapsteam zou 'veilig' moeten zijn (in een christelijke organisatie idem). En als die veiligheid er niet is, dan zitten we als mensen wel zo in elkaar dat we die basisveiligheid in kleinere subgroepjes.

Helaas is het zo dat we in de kerk of in christelijke organisaties heel gemakkelijk zijn gaan accepteren dat er subgroepjes ontstaan. Dat is bijna vanzelfsprekend, zo troosten we onszelf. Je kunt niet met iedereen vriendjes worden.

Maar voor het geestelijk groeien is het dodelijk wanneer er subgroepen ontstaan. Want dat betekent dat het team zelf niet veilig is. Teamleden voelen zich bij elkaar niet veilig en zoeken het een trio waar ze zich wel veilig voelen. Vaak met resultaat dat je je concentreert op dat wat je hebt en dat zo veilig mogelijk wilt bewaren.

Veiligheid heeft vaak te maken met de vraag waaraan je je identieit ontleent. Is dat aan het groepsgevoel of heb je een zodanig sterke identiteit dat je je niet afhankelijk maakt van wat anderen zeggen? Soms heeft onveiligheid te maken met het ontbreken van duidelijkheid over dezelfde basisprincipes. Maar meestal heeft het te maken met acceptatie. Mag ik in een team 'anders' zijn? Mag ik de dingen die mij onderscheiden in een groep ook laten zien? Of moet ik voldoen aan een gemiddeld verwachtingspatroon? En als ik daaraan niet voldoe, lig ik dan uit? Word ik tegengewerkt? Merk ik dat ik 'anders' ben?

Vooral Nederlanders hebben de neiging om dat wat 'anders' is, ook gemakkelijk te negeren. En als ik als teamlid merk dat ik genegeerd word, dan ga ik me al snel onveilig voelen. Ik doe niet zoals zij. Ik val buiten de norm en dat laten ze mij merken. Is dit een theoretisch verhaal? Helaas niet. Vooral in kerken zien we dat de laatste jaren veel gebeuren in leiderschapsteams. Soms scheurt een kerk daardoor. Vooral als het niet gaat om een eenling maar om een subgroep die zich buitengesloten voelt door een andere subgroep. Alleen al daarom is het bespreekbaar maken van het onderwerp 'veiligheid' belangrijk. Mijn indruk is dat veel problemen in kerken te maken hebben met onveiligheid. Overal zien we dat de Heilige Geest mensen aanraakt. En die mensen veranderen en stappen uit de gebaande paden. Maar anderen in de kerk vinden dat dit niet past bij de norm. Ze zijn 'anders' geworden. En dat groepje voelt dat ze met de nek worden aangekeken en voelen zich onveilig en zoeken een deel van hun veiligheid bij elkaar. En de rest van de kerk (de oude groep) vindt het bestaan van zo'n groepje weer een bedreigend idee. Zo gaat de cirkel door en heeft de duivel zijn zin. Herkent u dit?  In het komende nummer van Leadership geef ik mijn mening over de dingen die veiligheid bevorderen. Misschien is het een aanleiding voor Leadership lezers om eens op te reageren?