Leiders zijn er om leiding te geven. Een christenleider die geen besluiten durft te nemen is geen leider. Het is dus eigenlijk logisch dat ook een christenleider, ook een kerkelijke leider plannen maakt en besluiten neemt. Toch zit daar ook een valkuil voor een christen. Want een christen heeft zelf een Leider met een grote L. Dat is God die met de Heilige Geest ons wil leiden. Ik weet uit eigen ervaring dat dit niet zo gemakkelijk in praktijk te brengen is. Soms zie je God als een soort aandeelhouder op grote afstand. Iemand aan wie je weliswaar verantwoording schuldig bent, maar dat is dan maar af en toe. En verder mag (moet) je je eigen gang gaan. Als je maar rekening houdt met het wensenlijstje van je hemelse aandeelhouder. Sommigen denken zelfs dat je pas op het moment X, bij je entree in het hiernamaals, echt te maken krijgt met je aandeelhouder. En voor de rest moet je het vooral zelf doen. Ook het leiding geven aan de kerk of christelijke organisatie. Je gaat dan praten in termen van 'mijn kerk' of 'mijn organisatie'. Je maakt zelf je plannen, je bidt er uiteraard wel voor (want dat hoort zo), maar verder zijn het toch vooral je eigen kwaliteit en creativiteit die maken of het gaat lukken. Want die leiderschapskwaliteiten die heb je toch als talent van Hem gekregen? En daar moet je mee woekeren.

Ik overdrijf een beetje, maar de ondertoon van deze manier van redeneren herken ik van mezelf van vroeger. Het zijn kernen van waarheid, maar het is net niet helemaal waar. Want dat virus van maakbaarheid van onze samenleving (onze kerk) speelt zijn eigen rol. Als christenleider heb je heel gemakkelijk de indruk dat jouw christelijke omgeving van jou afhankelijk is. Als je maar de goede strategie opzet, de juiste succesvol gebleken methodes van andere christenen navolgt, dan komt het wel goed. Want beter goed nagebootst dan slecht bedacht...

Maar een christenleider heeft de geestelijke moed nodig om zichzelf te laten leiden. Dagelijks. Het is God zelf die met Zijn Heilige Geest in ons wil wonen. Hij wil onze Gids en Coach zijn. Niet af en toe, maar constant! Dat is niet om je eigen verstand en creativiteit maar in de ijskast te zetten, maar wel om die nadrukkelijk ondergeschikt te maken aan de leiding van Gods Geest. Christenleiders vinden dat in de praktijk lastig, zo heb ik uit eigen ervaring gemerkt. Want we zoeken het liefst naar een balans tussen eigen prestatie en afhankelijkheid van God. In de praktijk komt het er dan op neer dat we van beide een beetje doen. En volgens mij wil onze Koning iets anders! Volkomen overgave. Ik moet leren om met Hem mee te bewegen. Pas dan wordt de tekst werkelijkheid waarin staat "Ik vermag alle dingen in Hem die mij kracht geeft" (Ph 4:13). En toch betekent dat niet dat we marionetten zijn die aan Zijn touwtje dansen. Nog steeds moeten we keuzes maken. En nog steeds zullen we ons soms vergissen en verkeerde keuzes maken. Er is nog veel meer over te zeggen, maar ik laat het hier maar bij... :-)